Dicen que cantó en el momento en el que todo se acababa. Nadie la abrazó pero todos, en el fondo, deseábamos agarrarla fuerte para que no se alejara nunca de nuestro lado. Yo vivo tranquilo. Sé que estará en el final porque he vivido con ella desde el comienzo. Porque la mayoría de mis recuerdos giran en torno a ella. En cierto modo, yo vivo en torno a ella. Eso explica la grandeza que ella simboliza para mí. Ella, la misma a la que he visto crecer hasta convertirse en una mujer íntegra llena de inquietudes y dudas que el tiempo irá resolviendo. Ella. A la que, desde la distancia, sigo abrazando.
Feliz cumpleaños, mi Ana. Feliz cumpleaños...
Superada la primera noche, esperaba quedarme a ciegas. No deseaba convertirme en un ser eléctrico: la Luz de neón no me deja tranquilo. No soy capaz de dormir en compañía. Porque creía que todo era un mal sueño pasajero. A oscuras era tan diferente… Tan valiente. La oscuridad me encuentra con los ojos abiertos. Empiezo a pensar que esta noche infinita es un castigo del destino…
Se ha acostumbrado a madrugar y, sin quererlo, me obliga a levantarme de la cama. Él se ducha por la mañana, yo prefiero hacerlo antes de acostarme. Duda. Hoy desayunamos en soledad, el uno con el otro. Pasan tantas cosas por su cabeza. Lo observo mientras se viste. Él no me ve. Después de malgastar nuestra compañía, salimos a andar sin rumbo. Me intenta despistar entre las calles. No lo consigue. Lo conozco bien. Sé que cuando llegue a casa se tirará sobre el colchón. Cenamos juntos, el otro con el uno, y nos emborrachamos bebiendo el mismo alcohol. Acabamos de terminar un drama y se acuerda de mí. Ahora los dos llenamos el cuarto vacío. Será por poco tiempo. Él vuelve pero yo me quedaré aquí esperándolo. No me importa. No tardará mucho en regresar y aunque no me reconozca cuando lo haga, seguirá sintiéndome.
Hoy vuelvo…
Busco no baleiro e cando noto a falta, creo a partires da nada. Coas mans sobre as costelas, busco. Non encontro nada máis que ósos e tan só sinto a fría carne. Doume conta de que non hai nada que buscar. Agarro as costelas coas mans e intento abrilas. Non resisto frente a idea do baleiro. Estoume asasinando a min mesmo e son consciente do erro. E se o que busco non está no meu peito? Busco no baleiro e cando noto a falta, creo a partires da nada. É así de sinxelo. Cando non hai, a única solución é crear. Non me importa que me chamen tolo. Aproveito a falta para encher de novo os pulmóns. Creo corpos sen costelas, sen ningún tipo de oco onde se poda gardar a ausencia. Cometo un grave erro. Así é a creación. Son consciente diso. Continuo no baleiro. Non entendo por que non intento superalo. Estoume a asesinar. Busco no baleiro e cando noto a falta, creo a partires da nada. Creo liñas infinitas que nunca se xuntan nun esterno e debuxo corpos cheos de órganos nos que se poida gardar un mesmo sentimento. O único que interese conservar... Entón a falta é moito maior. Xa somos máis dun corpo baleiro. Intento crear sentimentos. Non o logro. É así de sinxelo. Cando non hai un sentimento, a solución non é crealo senón buscalo entre unhas costelas. Espero encontralo. Será a única forma de que o(s) meu(s) corpo(s) sinta(n)…
A ENERXÍA NIN SE CREA NIN SE DESTRÚE, TAN SÓ SE TRANSFORMA.
Tan só é un home que busca lonxe do xeo... Sabe que está perdido na transición pero o certo é que non lle importa. Observa os cambios e dase conta de que segue vivo. Revólvese entre os millóns de cifras esparcidos por esta cidade e busca...
Algún día mostrareiche todo o que descubrín... Quizais mañá, dentro duns meses ou cando pase media vida.
|