 Había una vez dos ranas que cayeron en un recipiente de nata. Inmediatamente se dieron cuenta de que se hundían: era imposible nadar o flotar demasiado tiempo en esa masa espesa como arenas movedizas. Al principio, las dos ranas patalearon en la nata para llegar al borde del recipiente. Pero era inútil; sólo conseguían chapotear en el mismo lugar y hundirse. Sentían que cada vez era más difícil salir a la superficie y respirar.
Una de ellas dijo en voz alta: "No puedo más. Es imposible salir de aquí. En esta materia no se puede nadar. Ya que voy a morir, no veo por qué prolongar este sufrimiento. No entiendo qué sentido tiene morir agotada por un esfuerzo estéril".
Dicho esto, dejó de patalear y se hundió con con rapidez siendo literalmente tragada por el espeso liquido blanco.
La otra rana, más persistente o quizá más tozuda se dijo "¡No hay manera! Nada se puede hacer para avanzar en esta cosa. Sin embargo, aunque se acerque la muerte, prefiero luchar hasta mi último aliento. No quiero morir ni un segundo antes de que llegue mi hora".
Siguió pataleando y chapoteando siempre en el mismo lugar sin avanzar ni un centímetro, durante horas y horas.
Y de pronto, de tanto patalear y batir las ancas, agitar y patalear, la nata se convirtió en mantequilla. Sorprendida, la rana dio un salto y, patinando, llegó hasta el borde del recipiente. Desde allí, pudo regresar a casa croando alegremente.
J.Bucay
pk si t'hi esforces, hi arribes.
si vols, arribes on vols arribar.
a vegades, però, la Marta "sembla" que no vulgui.
foto ------ avui reuniiioooo de colonieroooos!
 suposo que necessito moments d'aquests... de riure, de riure, de riure i de tornar a riure.
qui s'apunta a correr el temps fins d'aqui una setmana??
bueno, això si.. amb una paradeta al diumenge a la tarda ;)
x cert...!! rosi... estas guapissim amb aquest ¿gorro?! jiijij
 Es tener la sensación de que siempre hay algo en medio...
... de lo que quiero
 ?hoy voy a chillar, voy a andar con mis pies?
 encara recordo aquest dia
com si fos avui
a dinar a fora
i cap al camp dl barça
a baix d tot
amb el regal de tenir algun saludo d'algun jugador (damia (K))
si.. del damia del q mes... q voleu? el ronaldhino estava massa enfeinat fent tokets!
va ser un any d ratxa de camp nou...
el temps que fa que no hi anem tots junts
potser mai hi tornarem tots 5
pro els records son G-E-N-I-A-L-S
***********
aHIR tOrReGrOssA molt sosillo, no?
esperem que avui estigui millor :)
*que no tingui clar el que vull,
no significa que no sàpiga el que no vull*
|